Widok z góry na ułożone stalowe maty zbrojeniowe nad szczeliną połączenia dwóch płyt stropowych Filigran przed zalaniem betonem.

Złącza podłużne i zbrojenie przeciwskurczowe w stropach Filigran – eliminacja rysowania na stykach płyt

Prawidłowe wykonanie złączy podłużnych między płytami szalunkowymi systemu Filigran wymaga ułożenia w warstwie nadbetonu (klasy min. C25/30) dodatkowego zbrojenia w postaci siatek płaskich bądź prętów ⌀ 6 – ⌀ 8 mm o szerokości min. 500 mm, co pozwala na przejęcie naprężeń rozciągających wywołanych skurczem betonu oraz eliminuje ryzyko powstawania rys podłużnych na stykach prefabrykatów.

Konstrukcja monolityczno-prefabrykowana (hybrydowa) pracuje jako jednolita płyta ciągła wyłącznie pod warunkiem zapewnienia ciągłości zbrojenia i odpowiedniej przyczepności na granicy faz betonów. Prefabrykowana płyta o grubości 5-7 cm stanowi szalunek tracony, którego krawędzie boczne tworzą styk konstrukcyjny. W strefie tej, pod wpływem ugięć przęsłowych oraz skurczu reologicznego nadbetonu, dochodzi do koncentracji naprężeń. Brak ciągłości zbrojenia poprzecznego w górnej i dolnej strefie złącza skutkuje natychmiastowym odwzorowaniem się spoiny na tynku niższej kondygnacji.

Wytyczne konstrukcyjne dla zbrojenia styków płyt Filigran

Poniższe zestawienie określa minimalne parametry zbrojenia przeciwskurczowego i łączącego dla spoin podłużnych.

Parametr elementu złączaWymaganie techniczne (Stal klasy B500SP)Rola konstrukcyjna
Zbrojenie styków płyt (siatki)Maty zgrzewane  ⌀ 6 mm lub ⌀ 8 mm w rozstawie 150 × 150 mmPrzejmowanie sił rozciągających prostopadłych do styku płyt
Szerokość pasów zbrojeniaMinimum 500 – 600 mm (250 – 300 mm symetrycznie na każdą płytę)Zapewnienie normowej długości zakotwienia stali w strefie czystego rozciągania
Zbrojenie powierzchniowe (górne)Siatka przeciwskurczowa na całości stropu (np. #Q188)Ograniczenie rozwarcia rys skurczowych w nadbetonie do Wlim ≤ 0,3 mm
Minimalne otulenie górne stali20 – 25 mm (klasa ekspozycji XC1)Ochrona antykorozyjna prętów, optymalne ramię sił wewnętrznych

Zobacz: Zbrojenie stropu Filigran – co musisz dołożyć na budowie?

Montaż zbrojenia złączy podłużnych realizuje się bezpośrednio przed rozpoczęciem betonowania. Pasy siatek rozwijane są wzdłuż szczeliny i układane na dnie stropu – bezpośrednio na powierzchni prefabrykowanych płyt Filigran (pod górnymi pasami kratownic przestrzennych), tak aby pręty poprzeczne spinały styk prostopadle. W przypadku występowania momentów ujemnych nad podporami liniowymi, zbrojenie złączy musi zostać skoordynowane ze zbrojeniem przyporowym.

Przed podaniem mieszanki z pompy, krawędzie płyt Filigran należy bezwzględnie oczyścić z zanieczyszczeń organicznych i obficie zlać wodą. Zapobiega to gwałtownemu odsysaniu wody zarobowej z nadbetonu, co jest główną przyczyną powstawania mikrospękań w strefie styku faz.

FAQ – Najczęściej zadawane pytania

Czy ułożenie siatki zbrojeniowej na styku płyt gwarantuje brak pęknięć tynku?

Zbrojenie eliminuje pęknięcia strukturalne (konstrukcyjne). Aby całkowicie wykluczyć mikropęknięcia estetyczne na połączeniu płyt, podczas prac wykończeniowych należy zastosować systemową taśmę zbrojącą z włókna szklanego wtapianą w masę szpachlową na etapie wykończenia sufitu.

Czy można zastąpić siatki złączy podłużnych włóknami rozproszonymi (polipropylenowymi) w nadbetonie?

Nie. Włókna polipropylenowe lub stalowe (tzw. fibrobeton) redukują skurcz plastyczny betonu w całej masie, ale nie posiadają zdolności do przenoszenia skupionych sił rozciągających na styku prefabrykatów. Nie mogą zastępować zbrojenia strukturalnego ⌀ 6 /  ⌀ 8 mm wymaganego przez normę PN-EN 1992-1-1.

Jak kontrolować położenie siatek styków podczas betonowania stropu Filigran?

Pasy zbrojenia muszą być stabilnie ułożone na dolnej płycie prefabrykatu. Chodzenie bezpośrednio po siatkach i kratownicach podczas betonowania jest zabronione; dopuszcza się ruch personelu i rurociągu do betonu wyłącznie po ułożonych pomostach roboczych, co zapobiega przesunięciu lub deformacji zbrojenia

Wlim ( Wmax ) – graniczna szerokość rozwarcia rys według normy PN-EN 1992-1-1 (Eurokod 2). Dla elementów wewnątrz budynków (klasa ekspozycji XC1) dopuszczalna rysa wynosi 0,3 mm i jest bezpieczna dla trwałości konstrukcji.